As One και η μέθοδος Αμπράμοβιτς

Αν Τέχνη θεωρείται η ανάγκη έκφρασης του Καλλιτέχνη προς τον κόσμο, τότε τα project της Μαρίνας Αμπράμοβιτς είναι κάτι παραπάνω από τέχνη, επικοινωνία ή έκφραση. Είναι διαχέουσα ενέργεια προς το σύμπαν.

Στην είσοδο του Μουσείου Μπενάκη στην Πειραιώς είχε σχηματιστεί μια ουρά 50 περίπου ατόμων και στο τέλος της, κάθισα υπομονετικά να περιμένω κι εγώ την σειρά μου για να μπω στο Μουσείο. Αλλά είχα κάνει λάθος. Το Μουσείο ήταν ανοικτό για τις performance και μάλιστα χωρίς εισιτήριο. Η ουρά ήταν για την μέθοδο Αμπράμοβιτς όπως λέγεται το έργο της καλλιτέχνιδος. Η οποία ήταν και αυτή χωρίς αντίτιμο, απλά έπρεπε πρώτα να βγει κάποιος από την αίθουσα που λάμβανε χώρα η μέθοδος για να μπορέσει να πάρει την θέση του κάποιος άλλος.

Πριν περάσω στην περιγραφή του project θέλω να ομολογήσω πως δεν φανταζόμουν ότι είναι τόσο οργανωμένη η έκθεση. Όπως περίμενα στην ουρά με προσέγγισαν, ευγενικοί, νεαρής ηλικίας εργαζόμενοι για την έκθεση και μου έδωσαν ενημερωτικό υλικό, μια εφημερίδα που περιέγραφε τις σκέψεις της Αμπράμοβιτς αλλά και των άλλων καλλιτεχνών, καθώς επίσης έκαναν σε όλους μια μικρή περιγραφή του τι θα συναντήσουμε εντός της αίθουσας.

Γνώριζα λοιπόν πως δεν επιτρέπεται η χρήση κινητών τηλεφώνων, αλλά και κάθε άλλου είδους συσκευής, όπως ρολόγια ή τάμπλετς και ότι στην έκθεση θα εισέλθω μόνο με τα ρούχα που θέλω και τίποτα άλλο. Ούτε τσάντες, ούτε πορτοφόλια. Ότι κρατούσα έπρεπε να τα αφήσω σε ένα ντουλαπάκι, του οποίου το κλειδί κατείχα μόνο εγώ. Είχα επίσης ενημερωθεί πως εντός της έκθεσης δεν υπήρχαν τουαλέτες και πως δεν επιτρέπονταν η κατανάλωση υγρών και φαγητών.

Μετά από αναμονή μισής ώρας περίπου πέρασα στα άδυτα της διοργάνωσης, κλείδωσα τα πράγματά μου στο ντουλαπάκι μου και πέρασα στις αίθουσες προετοιμασίας, όπου μας έκαναν αναπνευστικές και ασκήσεις απλών μυικών διατάσεων, πριν περάσουμε στην αίθουσα που φορέσαμε τα ηχομονωτικά ακουστικά, οπότε αφήσαμε τον έξω κόσμο ακριβώς σε εκείνο το σημείο. Στη συνέχεια, μέσα σε απόλυτη σιωπή με παρέλαβε κάποια κοπέλα που ήταν ντυμένη στα μαύρα όπως και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι στο project και με οδήγησε στην αίθουσα όπου συνέβαιναν όλες οι δραστηριότητες μαζί.

Εκεί μπορεί κάποιος να ασχοληθεί με όποια ατομικο-ομαδική δραστηριότητα επιθυμεί. Μπορεί να καθίσει στα μεγάλα τραπέζια που γίνεται ο διαχωρισμός της φακής από το ρύζι, να «παρατηρήσει» κάποιον άγνωστο να κάθεται απέναντί του, να κοιτάξει για όση ώρα επιθυμεί μια χρωματιστή κόλλα χαρτιού σε έναν τοίχο, να βαδίσει όσο πιο αργά μπορεί σε ένα διάδρομο, να περιπλανηθεί με δεμένα τα μάτια σε ένα άδειο δωμάτιο, να σταθεί ακίνητος σε ένα χαμηλό βάθρο, ή να κοιμηθεί σε ένα κρεβάτι. Όλα αυτά λαμβάνουν χώρα συγχρόνως με άλλους τριάντα ίσως συμμετέχοντες και στον ίδιο χώρο.

Γιατί θα αναρωτηθεί κάποιος συμβαίνει όλο αυτό και που κολλάει η τέχνη; Αυτά τα ερωτήματα καλείται να τα απαντήσει ο κάθε ένας από τους συμμετέχοντες μόνος του. Η δημιουργός, η Μαρίνα Αμπράμοβιτς, στο μόνο που μπορεί να απαντήσει είναι πως η εξέλιξη της τέχνης δεν θα μπορούσε να είναι μόνο ένα στατικό έργο όπως ένα γλυπτό ή ένας πίνακας ζωγραφικής αλλά κάτι που θα μεταλλάσσεται και θα παράγει ενέργεια συνεχώς. Η ίδια η ψυχή του καλλιτέχνη αλλά και του θεατή μαζί, ως αναπόσπαστο κομμάτι της ιδέας. Κάτι σαν την κοινωνία δηλαδή. Ένα πάντρεμα του εσωτερικού μας κόσμου με το σύνολο. Εδώ έρχεται η Μαρίνα Αμπράμοβιτς να μας δείξει αυτό που αρνούμαστε να δούμε. Το διαφορετικό, την διαφορετικότητα που κρύβουμε επιμελώς, απλώς και μόνο επειδή μας είναι τόσο άγνωστη, απλώς και μόνο γιατί φοβόμαστε πως δεν θα γίνει αποδεκτή από τις νόρμες του συνόλου.

Στις άλλες performance που λαμβάνουν χώρα στο Μουσείο δεν συμμετέχουν τόσο πολύ οι θεατές όσο οι καλλιτέχνες, δοκιμάζοντας τις ψυχικές και σωματικές τους αντοχές μέσα από κάποιες διαλογιστικής προσέγγισης δοκιμασίες. Για επτά εβδομάδες και για οκτώ ώρες καθημερινά, ένας καλλιτέχνης σπάει και ξανασυναρμολογεί έναν ογκόλιθο. Μια κοπέλα χτενίζει ασταμάτητα τα μαλλιά της, μονολογώντας μία μόνο φράση: Art must be beautifull, Artist must be beautifull. Mια άλλη καλλιτέχνης μόνο μετράει από το ένα έως το είκοσι συνεχώς. Ένας κατάκοπος νεαρός μετακομίζει πολλά, πάρα πολλά, σακιά με άμμο από το ένα σημείο μιας αίθουσας στο άλλο. Βίντεο της Αμπράμοβιτς, ομιλίες, μια μηχανή ανίχνευσης εγκεφαλικών κυμάτων και πολλά ακόμα που συνθέτουν ένα εξαιρετικό παζλ ανίχνευσης αχαρτογράφητων περιοχών. Όπως αυτή η περιοχή που λέγεται εσωτερικός μας κόσμος. As One.

Στο Μουσείο Μπενάκη καθημερινά και Σάββατα και Κυριακές από τις 11:00 έως τις 19:00. Είσοδος ελεύθερη.

As one2

AS ONE 4

AS ONE !%

As one 9

As ONE#

As ONE 10

As one8

As one7

As one5

As one4

As one3

As one1

AS ONE!@